Michał Oksiński zamordował swoją najbliższą rodzinę (ojca, matkę, siostrę), po czym pojechał do Krakowa i zaczął strzelać do ludzi: sześcioro zabił, a piętnaście osób ranił. Wśród rannych było dwóch policjantów, którzy ostatecznie powstrzymali sprawcę.

Sprawa ta, jak akty przemocy prawicowych sprawców wcześniej, znowu uwidoczniła skrajną asymetrię polskiego dyskursu: prawicowa propaganda odruchowo i bez żadnych hamulców zrównuje dowolne akty przemocy z „lewactwem”. Natomiast gdy sprawca przemocy faktycznie jest prawicowcem, nieskończona jest wtedy niechęć do jakiegokolwiek mieszania ideologii z wyrządzoną przemocą.

Mord i reakcje

Oksiński był beneficjentem relatywnie łatwego dostępu do broni w Polsce. Smuci w tym kontekście, że mamy partie domagające się liberalizacji dostępu do broni, a wspiera ich w tym pisowski prezydent-kibol.

Natychmiast po zamachu prawicowy ekosystem hejtu i dezinformacji zaczął szykować grunt pod rozpętanie masowej histerii antyemigranckiej lub antyukraińskiej:

Michał Kierwiński, szef MSWiA, skontrował tę falę, sugerując, na podstawie wczesnych ustaleń służb, że sprawca był prawicowym radykałem.

Wywołało to oczywiście histeryczną reakcję skrajnej prawicy (choć nie tylko, jak zobaczymy wkrótce), która mieszanką wygenerowanych przez AI fejków i wyrwanych z kontekstu strzępów, jakie udało się zebrać na temat sprawcy, usilnie dowodziła „lewactwa” zabójcy.

Wśród tych „dowodów” najśmieszniejszym, obok cenzopap, było chyba zdjęcie wyciągnięte z jakiegoś posta sprawcy, na którym pozował on z flagą LGBT… ubrany w maskę przeciwgazową:

Hmmm, hmmm, hmmm, skąd mógł wziąć pomysł, żeby chronić się przed LGBT maską gazową? Czy przypadkiem nie od Mateckiego, Młodzieży Wszechpolskiej i księży katolickich, którzy swego czasu, w maskach, „odkażali ulice po LGBT”?

Na nieszczęście prawactwa codziennie wypływają nowe informacje sugerujące, że jakkolwiek pokręcony był mózg zabójcy, istotnym składnikiem tego miksu była fascynacja, jeśli nie prawicowym ideolo, to prawicową estetyką.

W jego pokoju znaleziono libertariańską flagę. Podejmowane są niedorzeczne próby tłumaczenia, że libertarianie to nie prawica; jednak w Polsce „wolnościowe partie” to właśnie ugrupowania skrajnie prawicowe i zamordystyczne, wbrew etykietce „wolnościowców” wrogie wolności osobistej i ideałom liberalizmu, ugrupowania w rodzaju Konfederacji, które kochają posługiwać się rzeczoną flagą:

Osoby, które znały sprawcę mordu osobiście, w wywiadach mówią:

Człowiek pełen sprzeczności. W ciągu jednego dnia na zajęciach potrafił wygłosić taką długą mowę, jaka to UE jest zła, że LGBT jest złe, że migranci są źli. A na następnych popłakać się, bo się nie przygotował na zajęcia.

Prawdę mówiąc, nie widzę tu sprzeczności. Z opisu wyziera typowy, zaburzony emocjonalnie incelista czy inny prawak, któremu mózg zmiksowały prawackie rolki, uczące zastępy młodych mężczyzn, że są ofiarami gejów i „femoidów”:

Pisowscy i konfederastyczni propagandyści, jak gdyby nigdy nic, nie tylko nie przyjmują tego do wiadomości, domagają się wręcz, by ukarać każdego, kto mówi prawdę. Ten propagandowy bełkot idzie już w kierunku, że nazywanie ideolo mordercy po imieniu to „niszczenie wizerunku Polski”:

Z jakiej racji nazwanie prawicowego terrorysty „prawicowym terrorystą” to „niszczenie wizerunku Polski”, panie Satndziaks? Czy prawicowy hejt jest takim fundamentem polskości, że krytyka tego hejtu to atak na Polskę jako taką? To zdają się sugerować twórcy propagandowego syfu, który przynajmniej częściowo zaszlamił mózg zabójcy z Krakowa.

Prawicowość jako źródło cierpień? Nigdy, prawactwo nie zgodzi się nawet na taką sugestię! Będzie brnąć w bełkot, że to elgiebetyzm albo nihilizm, oraz domagać się uciszenia każdego, kto nie chce powielać prawicowych bzdur:

Tym, co mnie najbardziej zaszokowało w tej akcji zawstydzania za choćby cień sugestii, że masowy morderca może mieć mózg zmiksowany prawicowym ideolo, był udział w owym zawstydzaniu lewicowych posłanek, na przykład Żukowskiej z Lewicy, czy dwóch razemitek, radośnie wzmacniających apele produkowane przez notorycznego prawicowego trolla:

Pedagogika bezwstydu

Chciałbym być naiwny na tyle, by wierzyć, że te wszystkie histeryczne reakcje na samą sugestię prawicowych skłonności sprawcy mordu to efekt rozsądku i przyzwoitości: niechęci do ferowania pochopnych wyroków. Niestety trudno przyjąć tak wygodne wytłumaczenie, jeśli weźmiemy pod uwagę kontekst: prawicą kocha przemoc. Prawicą stosuje przemoc: często i rutynowo wobec ludzi, których nienawidzi; jeśli może, jeśli akurat jest u władzy, do stosowania przemocy wykorzysta aparat państwa.

Rację ma bloger Galopujący Major:

Czy możemy już przestać udawać, że ojej, jak to, ale sprawca nie był przecież prawicowy. Ideologia nie zabija, to coś z głową, bla, bla, bla. (…)
To jednak biały Polak? I do tego biały i prawicowy? (…)
…tak, ci, co chcą wysadzać, mordować i zabijać, to są osoby o prawicowych poglądach. Nie, niekoniecznie nazistowskich, ale prawicowych. Cały profil tego Mieszka z maczetą zawalony korwinizmami i wolnościowym szlamem. Typ z Krakowa miał węża w żółtych szczynach, którego mają w polskim necie sami wolnościowcy. Każdy, kto trafi w polskim necie na typa z takim logo, z miejsca dostaje w twarz tym całym wolnościowym szlamem antysystemowych przygłupów, dymanych przez kapitalizm i oskarżających o to państwo, podatki, sratki. (…)
Nie, to nie znaczy, że partie prawicowe są winne zabójstwom. Chociaż generowaniem strachu robią wszystko, by ludzi przestraszyć, a ci, którym we łbie się przestawia, biorą te bzdury za prawdziwe.
Więc, owszem, pora już sobie wreszcie wbić do łba. Tak, mamy problem z prawackim terroryzmem młodych mężczyzn antysystemowo nakręcających się w sieci. Pora rzucić grube miliony na inwigilację wszystkich tych środowisk. Tak, także tych organizujących Marsze Niepodległości, dokładnie tak jak inwigilowani są kibole. Bo nie każdy kibic z szalikiem to kibol, ale jakoś to właśnie kibole na stadionach rozprowadzają narkotyki, wymuszają haracze i łamią kobietom palce. (…)

Ma też rację Xavier Woliński, który w tej pedagogice prawicowego bezwstydu widzi manifestację kulturowej hegemonii prawicy:

Irytująca jest ta hipokryzja. W imię zgody narodowej i politycznej poprawności (która w Polsce ma niemal wyłącznie charakter konserwatywny), nie wolno mówić, jakie sprawca zamachu z Krakowa miał prawdopodobnie poglądy. (…) I ok, uwierzyłbym w tę nagłą troskę, gdyby nie to, że wiem, co by się działo, gdyby sprawca okazał się lewakiem, albo migrantem, albo był „niesłusznego” wyznania.
Mielibyśmy wypowiedzi „ekspertów” w mediach o „zagrożeniu migracją”, albo o „zagrożeniu radykalizującą się lewicą”. Już by stawiane były „trudne, ale ważne pytania”, kogo zamknąć i kogo deportować. Te pytania zadawałyby często te same osoby, które teraz nawołują, żeby nie „wyciągać pochopnych wniosków”, „uspokajać emocje”, „nie wszczynać narodowych waśni”. To działa niemal zawsze w jedną stronę. U nas prawicy nie tylko wolno więcej, ale też można mniej poddawać ją krytyce. Hegemona zawsze zdradza to, o czym nie można mówić.

Za rządów PIS prawicowa przemoc była nie tylko powszechna, ale dopuszczało się jej kontrolowane przez PIS państwo. PIS mógł to robić, bo prawicowa predylekcja do niepanowanego hejtu wobec różnych grup ludzi stała się już wtedy zupełnie znormalizowana, a okresowe erupcje motywowanej tym hejtem przemocy były zaledwie podkręceniem dusznej atmosfery doświadczanej na co dzień.

Budynki organizacji walczących o prawa człowieka były atakowane przez bojówki.

Ludzi bito tylko dlatego, że byli gejami. Ludzie dostawali nożem w plecy dlatego, że „śmieli” trzymać na ulicy swojego partnera za rękę.

Pierwszy Marsz Równości w Białymstoku stał się przedmiotem kampanii niebywałej nienawiści. Jeden z katolickich biskupów-pomyleńców porównał ludzi walczących o swoją równość do komunistów, zaś swoją chorobliwą kampanię hejtu — do oporu wobec komuny.

Kościół katolicki nigdy nie przeprosił za swoje zaangażowanie w kampanię nienawiści, która osiągnęła kulminację w próbie pogromu na uczestnikach marszu:

Produkcja prawicowego hejtu w TVPIS i mediach pokrewnych trwała przez całą dobę. Nie dziwota, że niedługo po marszu w Białymstoku inna para prawicowych ekstremistów próbowała wymordować uczestników marszu w Lublinie, tłumacząc to tym, że „rodzina to chłopak i dziewczyna”.

Kulminacją tej prawicowej promocji przemocy, tej pedagogiki prawicowego bezwstydu, był prezydencki bezwstyd prawicowca Andrzeja Dudy, który mając już na koncie takie zadziwiające akty łaski jak ta okazana pedofilowi, postanowił ułaskawić parę hitlerowców-troglodytów. Marika i jej partner, w trójkę, razem z innym, nigdy niezidentyfikowanym sprawcą, dokonali rozboju i pobili kobietę, tylko dlatego, że miała czelność korzystać z torby w tęczowych barwach!

Dudę do ułaskawienia nakłaniał prawicowy minister-uciekinier Ziobro, a także prawicowy Ordo Iuris, którego aktywiści znani są poza tym z obrony księży pedofilów, czy ekstremistów zanieczyszczających Polskę najbardziej zwyrodniałą propagandą anty-LGBT.

Lewicowa przemoc

Prawica nie tylko notorycznie neguje przemoc prawicowych sprawców, zarazem próbuje wmówić, że fikcja „lewicowej przemocy” jest prawdą. Ponieważ aktów motywowanych lewicowo nie ma wcale, a tych, których sprawcy mogą być rozsądnie nazwani „lewakami” jest tyle co kot napłakał, prawicowa maszyna hejtu zmyśla lub manipuluje.

Widzieliśmy, że zwykłe napady rabunkowe na księży usilnie próbowała przedstawić jako motywowane „ideologią LGBT”:

Pisowska prokuratura dzielnie ścigała sprawców zbrodni obalenia pomnika księdza pedofila, na nieszczęście dla prokuratorów, sąd samo obalenie uznał za bardziej „błache” niż „chuligańskie” i uniewinnił sprawców:

W rzadkich przypadkach, gdy jakieś osoby, które można rozsądnie powiązać z lewicą, dopuszczają się przemocy, prawica jest wtedy bardzo chętna to podkreślać, jednocześnie ignorując zupełnie kontekst czynów. Porównajcie obecne nawoływania do „nie wyciągania pochopnych wniosków” z tym, jak prawica zareagowała na sprawę Margot. Przypomnijmy: grupa prawicowych, katolickich ekstremistów tygodniami nękała grupę ludzi LGBT mieszkających w squacie Syrena w Warszawie. Prawicowi ekstremiści regularnie podjeżdżali pod squat busem, który nadawał odrażającą, nienawistną propagandę, zrównującą osoby LGBT z zagrożeniami i pedofilami.

Policja nie tylko nie reagowała na to nękanie, wiadomo, że policja regularnie robiła za prywatną ochronę dla ekstremistów katolickich. Ekstremistów wspierał też Kościół, użyczając im parkingów przy swoich świątyniach homofobicznej nienawiści.

Margot została skazana, Duda nigdy jej nie ułaskawił.

Nazywajmy rzeczy po imieniu

Prawica w Polsce stosuje przemoc, promuje przemoc, usprawiedliwia przemoc, a nawet ułaskawia jej sprawców, kiedy ci w końcu usłyszą wyroki.

Jasne, że morderca z Krakowa nie zabił dlatego, że był prawicowcem. Sama prawicowość nie wyjaśnia zbrodni. Ale to nie znaczy, że można zamykać oczy na ideologię sprawcy. Trzeba uczciwie stawiać sprawę: ideologia, która przedstawia całe grupy ludzi jako zagrożenie i obiecuje „rozprawienie się” z wrogami jest zagrożeniem. Bywa istotnym czynnikiem, sprzyja przemocy: dostarcza jej języka, wskazuje cele, podsuwa usprawiedliwienia. A kiedy sprawca sam uzasadnia przemoc prawicowymi ideami, nie ma powodu, żeby te idee znikały z opisu jego czynu.

Więc nie, panie Bosaku od „chłopak, dziewczyna, normalna rodzina”; nie, pani posłanko Zawiszo; nie, panowie medialni knurowie z dawnego TVPiS czy obecnej Republiki; nie, panie zakolaku Standziaksie. Nie będziemy się teraz hamować. Nie będziemy rezygnować z pytań o prawicowe inklinacje sprawcy tylko dlatego, że nazwiecie te pytania „pochopnymi”.

Jeśli pojebaniec bał się UE, gejów i migrantów, to będziemy pytać, kto i czym ten strach karmił. Jeśli miał szafę pełną pistoletów, to będziemy pytać, czemu nasz prezydent-kibol domaga się, by taka szafa stała w każdym polskim domu.